Zuidoost-Azie : Floris in Bangok

Achterop een brommer-Thai die met tachtig kilometer per uur door het ontzettend drukke verkeer scheurt of gewoon lekker in een tuktuk. De tempels zijn soms echt te overdreven: alles fonkelt en glimt. Grote gouden boeddha’s en enorme goud/rood/blauw/zilver gebouwen. En dat terwijl om het hek de sloppenwijken te vinden zijn.

En dan het koninklijk huis, nog zoiets. Ik loop nietsvermoedend over straat, lekker een geroosterde maiskolf verorberend. Niks aan het handje dus. Maar ineens werd het stil op de weg. Geen auto’s meer! Alleen een heleboel politie. De mensen staan stil langs de weg en ik word tot halt geroepen door een norse officier van justitie. Wat bleek nou? Een of andere prins wil naar het paleis! Meer niet! Over de Koninklijke familie gesproken: overal op straat staan grote zuilen met daarop foto’s van de koning. Op grote wegen staan om de vijftig meter gouden pilaren, met in het midden van de weg een foto van vijf meter bij vijf meter. Of een grote gouden boog over de weg vol met foto’s van Rama en z’n familie.



Overal staan trouwens kleine miniatuurtempeltjes, op de stoep vlak langs de rondscheurende brommertjes en tuktuk’s zie je bakjes eten met wierook staan! En lekker eten hoor. Rijst met groenten, cake, fruit. Ja, ik moest me soms inhouden om niet erbij te gaan zitten en die lekkernijen op te smikkelen.

Het werd tijd voor een dagje erop uit. Voor dertig eurocent heb ik de trein gepakt naar Ayutaya. Na twee uur in de derde klas was ik er. Eenmaal daar heb ik voor de dag een brommer gehuurd voor het mooie bedrag van drie euro. Nouja, brommer..zo zag hij er uit. Ja maar 49,9cc? Dat toch niet! De 100km p/u haalde hij wel, denk ik, kilometer teller was kapot. Het was trouwens een schakelmotortje maar een koppeling had hij niet! Op dit geweldige voertuig heb ik het oude Ayutaya verkend. De vele ruines van de tempels vind ik eigenlijk mooier, dan die glinsterende dingen uit Bangkok. Als echte Thai zoefde ik over de weg. Van ene tempel naar de volgende. Nieuwe tempels, oude tempelruïnes; ik ben voorlopig wel uitgewat. Huh? Uitgewat? ‘Wat’ betekent tempel. Wat phra ram, Wat cho si sanphet, Wat cjheg je, Wat chaiwatthanaram enz..

Ik wilde in de buurt van Bangkok een nationaal park bezoeken. Olifanten, tijgers, apen, panters, cobra’s en pythons. Het zou allemaal te vinden zijn in Kao Yai. Om zes uur in de ochtend ging ik m’n bedje uit. Een uur op de lokale bus gewacht. Bij het busstation, na een bord rijst met veel te pittige groenten, overgestapt op een andere bus. Onderweg is er zoveel te zien! Trucks, auto’s en brommers volgeladen met spullen. Een jeep waar achter in de bak zo’n 15 mensen gepropt zitten, sommige balancerend op de rand. En dat terwijl ze 120 kilometer per uur gaan. Duizenden eetkarretjes langs de weg, sloppenwijken, mensen die half uit de bus hangen. Naast mij in de bus zat een oud vrouwtje medicijnen te maken! Uit een klein tasje haalde ze van alles tevoorschijn. Een houten kom, een dikke tang, een stuk bast die ze in stukjes knipte. Nog meer stokjes, bladeren, potjes met gekke rode smeerseltjes. En dan maar mengen. Ik keek m’n ogen uit.

Na drie uur was ik in de stad Pakchong. De gateway naar het nationale park. Maar waar moet je beginnen? Niemand spreekt Engels en ik was in het midden van de stad afgezet. Na wat rondvragen en de naam van het park in het rond te roepen, zat ik na tien minuutjes in een vervoermiddel naar het park. Het leek nog wel het meest op zo’n legertruck met banken.
De eerst tegenvaller was de entrance fee: 400 bath, acht euro! Dat is heel veel als je voor twintig bath een avondmaaltijd kan halen. Het volgende probleem was dat ik geen vervoer had. Ik had gehoopt dat ze wel iets hadden in het park. Dat hebben ze ook wel, maar niet toen ik er was. De vrouw bij de ingang was nogal te spreken over hitchhiken: "but you hitchhike sir" . Dat liften is allemaal wel leuk en aardig, maar het was toch wel enigszins jammer dat de mensen die me meenamen nergens stopte! De mooie uitkijkpunten gingen aan mijn neus voorbij.

Uiteindelijk heb ik vier verschillende stukken gelift en ben ik bij slechts twee plekken in het park geweest, waaronder een saaie waterval. Maar toen ik een uur had gewacht op een lift terug kwamen er twee brutale apen de prullenbakken leegroven. Yes!
De vele olifantenbolussen op de weg bewezen dat deze giganten hier wel degelijk voorkwamen, maar helaas heb ik er geen glimp van mogen opvangen. Toen ik eindelijk een lift terug had heb ik nog veel meer apen gezien waaronder een paar grappige kleine baby’tjes.

Wordt vervolgd…

Floris Verweij